Carl Schmitt ve Bugünün Türkiye’si
Siyaseti üst yapısal bir formda değerlendiren ve değerlendirmiş olduğu siyaset düşüncesinin merkezine de Dost – Düşman ayrımını koyan Carl Schmitt, kendisine bu yönde yapılan tüm eleştirilere rağmen kafasındakileri yaşatmaya devam ediyor. Üstelik kendisi yaşamıyor olmasına rağmen bu düşüncesini az evvel de söylediğim gibi yaşatabiliyor.
Dost dediği yani bir amaç uğruna bir arada olanlarla, bu amacın karşısında bulunan düşmanın çatışmasını siyasetin temeline koymak nereden bakarsanız bakın büyük bir iş gibi görünüyor. Bu büyük iş, “dostunu ve düşmanını iyi tanı” tavsiyesini de hayatımızda önemli bir yere koyuyor.
Peki gerçekten dostumuzu ve düşmanımızı yeteri kadar iyi tanıyor muyuz? İddiaya girerim ki, tanıdığımızı varsaydığımız şeyi gerçekten tanımıyoruz. Kendimizi bile tanıyamadığımız bu evrende, başka bir şeyi tanıdığımızı savunmak bana delice geliyor.
Dostun birliği, düşmanın yok edilmesinde gizlidir. Üstelik Schmitt’in düşüncesinde düşmanımın düşmanının dostum olduğuna dair görüşte işlemez. Düşman her koşulda düşmandır ve dolayısıyla bu tehdit yok edilmelidir.
Tanıma işine dönersek ve düşmanla dost olunamayacağını da kavradıysak bugünün siyasetine Schmittçi bir perspektiften baktığımızda iktidar ile muhalefetin bir araya gelmesi sorunsalını da karşımıza yıkılmaz bir heykel gibi dikmiş oluruz. Schmitt, düşüncelerinde muhalefeti, birliği sağlamış olan iktidar karşısında bir tehdit olarak görür. Dolayısıyla düşman olarak tasvir edilen muhalefet, Schmitt’e göre ortadan kaldırılmalıdır.
Takdir edersiniz ki Schmitt’in ortaya döktüğü bu görüşleri daha çok otoriter rejimler sahiplenmiştir. Otoriter rejimlerde iktidarın güçlü olduğu, muhaliflerin ezildiği ve genelde tek adama dayanan rejimlerdir. Bu rejimler baskıcıdır, demokrasiden uzaktır.
Bir algı yaratma peşinde değilim; ancak bugün ülkemiz, tüm demokratik faaliyetlere rağmen otoriter bir rejim tarafından yönetiliyor. Bu otoriterlik, yeri geliyor muhalefeti merkezin epey dışına itiyor, yeri geliyor yanına çekip kendisi gibi otoriterleşmeye dayanak haline getiriyor. Hatta yeri geliyor, iktidar herkesi kendisine düşman ilan ediyor veya düşman sanarak bir paranoyanın içerisine hapsoluyor.
Ülkemize biraz daha derinlemesine bakacak olursak iktidar en büyük düşmanları ile düşmanlığı bitirerek dostça ilişkiler sergiliyor. AK Parti ve MHP, AK Parti ile Vatan Partisi, AK Parti ile Kürt Partiler gibi dostun düşmanla buluşmasına tanık olduğumuzu bugün ülkemizde hepimiz izliyoruz.
Tekrar yukarıdaki paragrafın aktörlerini düşünüp Schmitt’i hatırlarsak ve ülkemizin de Schmitt’in tasvir ettiği gibi otoriter bir rejim olduğunu kabullenirsek karşımıza şu iki soru çıkıyor:
1- Düşmanla nasıl dost olundu?
2- Yoksa düşman denilenler hep dost muydu?
Umarım biraz uyku açmışımdır veya kaçırmışımdır.
Takdir Sizin, Atatürk Hepimizin!
Hatib Minber
Sitemde yayınlanan içeriklerden ilk siz haberdar olun. Ücretsiz olarak bildirim almak için e-posta adresinizi girin. Aboneliği tamamlamak için lütfen e-postanıza gönderdiğim, iletiyi onaylayın.
