Bu Kabul, Kabul Edilemez!
Hayat dediğimiz şey kabullere dayanır. Bir şeyi ister istemez kabul ettiğiniz için o şeye katlanırsınız. Bazen de kabul etmeniz sizden istenir ve etmediğinizde yanlış duvarına çarparsınız. Pi sayısı örneğini hep veririm. Yine vereyim:
Pi sayısı aslında 3,14 ile ifade edilirken, tam olarak 3,14 değildir. Çözüme ulaşmak için buraya yuvarlanır, yani bu şekilde kabul edilir. Size sunulan problemlerde 3,14 değil diye diretirseniz yanlışa gidersiniz. Hatta genel kabul 3,14 olmasına rağmen bazı problemlerde Pi Sayısını 3 olarak kabul edin derler ve siz o olmamasına rağmen bu sefer 3,14 de diretirseniz yine yanlış duvarına çarparsınız. Özetle size doğruya ulaşmanız için bir yanlış kabul ettirilir. Sözde doğru için bir yanlışı kabullenmeniz gerekir.
Yaşadığımız evren de bu şekilde değil mi? Adaleti yerle bir edilmiş bu evren, mahkemeler yoluyla veya en kötü dini inancınız gereği ahirette adaleti tesis edeceğini söylüyor. Kabul etmeme şansımız var tabii ki, çünkü hiçbirimiz adaletsiz bir yaratıcının tepkici olmayan melekleri değiliz; ama bir yanlış duvarına toslama endişesi içerisinde kabule yakın duruyoruz.
Yukarıda yazdığım evren, adalet, melekler gibi kavramlar Emil Michel Cioran’ın, “Çürümenin Kitabı” adlı eserinden birkaç sayfa okuduğumu gösteriyor. Madem yeri geldi, o zaman yazarın “Doğmuş Olmanın Sakıncası” adlı eserindeki şu harika tespitini de paylaşmam yerinde olur. Yazımı da bu şekilde bir bağlama oturtma hedefim var çünkü:
Bilinç ete batmış bir kıymıktan çok, saplanmış bir hançerdir.
Bilinç, gerçekten de hepimizi rahatsız edecek düzeye ulaştı. Chuck Plahniuk’un okurken sizi tıkanmışlıkla boğduğu eseri Tıkanma’da da bilince vurgu yapan şu sözleri hep zihnimde tutmuşumdur ve aklıma geldikçe içimde bir tıkanma hissi uyandırır.
Bütün bunları öğrendim ve artık geri dönüşü yok. Cahillik bir zamanlar sonsuz mutluluktu.
İki yazarında, bilinç ve öğrenme üzerine rahatsız edici vurguları gerçekten de insanın doğmuş olmasının sakıncalarına üzerine düşündürüyor. Artık yazımı bağlamam gerekiyor.
Kabullerimiz ve belki de yanlış duvarına toslamamak için edindiğimiz hatalı kabuller bizi bir bilinç rüzgarına sürüklüyor. Bilinçlenmemiz, özetle cahillikten çıkmamız, sonsuz mutluluğu elimizden aldığı gibi ete saplanan bir kıymıktan çok hançer etkisi yaratıyor.
Dün, Mustafa Kemal Atatürk’ün kürsüsünde konuşan Devlet Bahçeli, PKK terör örgütünün idamdan yırtmış elebaşısını mecliste konuşma yapmaya davet etti. Bu skandal daveti pek tabii ki dert edineceğiz; ama asıl dert etmemiz gerekenin bu teröristten önce Devlet Bahçeli denilen şahsın o kürsüden konuşuyor olması olduğunu atlamayalım.
Fethullah Gülen denilen teröristin ölümü sonrası, başka bir teröristin şapkadan çıkıyor olması bende ete saplanan bir hançer etkisi yaratıyor. İmralı Adasında hayatı belki açlık sınırında yaşayan halkımızdan daha iyi olan terörist başını hücresinden konuşturmayıp meclise davet etmek bir akıl tutulması değil de nedir? Ya da herhangi bir yerde konuşması, muhatap alınması ne kadar doğru olabilir.
Yaşaması bile ülkemiz adına bir basiretsizlik göstergesi olan terörist başının meclisimizde konuşma yapması demek, Pi sayısının 3,14 değil de 3 olarak kabul edilmesi gibi bir kabulle geçiştirilemeyecek derece zor bir iştir. Belki yazıya bir çelişki gibi görünecek ama bu kabul, kabul edilemez.
Uyarıyorum, bu adaletsizlik mahkemelerce de, ahirette de çözülmez; çözülemez. Bedeli ne olursa olsun, bu politika doğru bir politika değildir.
Dün de dedim, yine diyeyim: Biraz Atatürk gibi olun be kardeşim.
Takdir Sizin, Atatürk Hepimizin!
Hatib Minber
