Zombiler ve Fikirleri

Yazıyı Sesli Oku

Byung-Chul Han’ın dediği gibi, iyi bir hayat yaşama kaygısı, gitgide hayatta kalma kaygısına dönüşüyor. “Yorgunluk Toplumu” başlıklı eserde geçen bu iddia, çoktan aza bir kabul edişe doğru gittiğimizi gösteriyor; çünkü gerçekten yorulduk.

Derin bir boşluğun içinde gibiyiz. Yorgunluğun huzursuzluğunda makul bir huzuru arıyoruz. Pessoa tarafından yazılmış “Huzursuzluğun Kitabı” adlı romanda vurgulandığı gibi “olduğumuz şeyle, olmadığımız şey arasında, hayal ettiğimiz şeyle hayatın bizi yaptığı şey arasında bir boşluğuz”. Gerçekten yine bu kitapta yazdığı gibi birçoğumuzun hayatı aynen şöyle ifade edilebilir “Hayatın tekdüzeliği, bizi o kadar yoruyor ki; bir an önce sona ermesi için, her an dua ediyoruz.” (Birinci tekil şahısla yazılmış bu cümleler tarafımdan birinci çoğul şahsa çevrilmiştir)

O kadar yorgun, huzursuz ve boşluktayız ki, mutlu ve uzun sürmesi için dua edilmesi gereken yaşamın bir an evvel son bulması için dua edenler artıyor. İntihar vakaları almış başını gidiyor. Yaşamaya çalışmak için yaşanılıyor.

Bu durumdan ancak bir devrimle çıkabilir; ama Steinbeck’e uğrayacak olursak da “burada devrim olmaz, çünkü yoksullar sıradaki zenginin kendileri olduğunu düşünüyorlar”. Yorgunluğu ve huzursuzluğu sahiplendiğimiz bir boşlukta yok olmak için dua ederken zenginlik ümidimiz bizi devrimden de alıkoyuyor.

Aldığımız küçücük maaşlarla, büyüklük tasladığımız günleri de yok sayamayız. İsyankarlığımızın maaşımızın yattığı gün azaldığı, sonrasında geçim sıkıntısı ve alım gücümüzün gerçekliğiyle isyanımızın şiddetlendiği bir çağda yüzümüze yorgunluk çökerken ruhumuza huzursuzluk işlemeye devam ediyor. Boşluk boşluğu doğruyor. Devrim içinse zenginlik sırasında beklemeye devam ederken bekledikçe ölmek için dualar ediyoruz.

Ölmesine rağmen yaşamaya devam eden fikirlere zombi fikirler deniyor. Kavramın mucidi Paul Krugman, her ne kadar ekonomik alanda bu kavrama sarılsa da neredeyse her alanda zombi fikirlerle çevrilmiş durumdayız.

Yakın zamanda ülkemizde faizi sebep enflasyonu sonuç olarak gören anlayış da bir zombi fikir elçiliğidir. Bir fikrin kanıtlarla çürütülmüş olmasına rağmen hâlâ doğruymuş gibi kanıksanması, ölmüş olmasına rağmen yaşatılmaya çalışılması, zombi gibi etrafta dolanması, gezinmesi kime ne yarar sağlar siz karar verin.

Yorgunluğumuzun yarattığı huzursuzlukla boşlukta gezinirken, özetle zombi gibi dolanırken ve zombi fikirler de etrafımızı çevrelemişken, özetle hem kendimiz hem de fikirlerimiz zombi olmuşken konu yine Steinbeck’e geliyor.

“Burada devrim olmaz, çünkü yoksullar sıradaki zenginin kendileri olduğunu düşünüyorlar.”

Takdir Sizin, Atatürk Hepimizin!

Hatib Minber