Çok, Yok ve Yorgun
Çokluğun yarattığı bir yokluğun yorgunluğunu çekiyoruz.
Herhalde Byung-Chul Han’ın “Yorgunluk Toplumu” adlı eserini en iyi şekilde özetleyen cümleyi yukarıda, az evvel yazdığımı düşünüyorum. Gerçekten de günümüz toplumu çokluğun yarattığı bir yorgunluğun pençesinde yaşıyor.
Yüksek performans gösterme ve bunu da sürekli şekilde sürdürme talebi eninde sonunda yorgunlukla sonuçlanıyor. Tükenmek bilmeyen bir performans isteğinin sonu tükenen bireylerin oluşturduğu tükenmiş, yorgun toplumları yaratıyor.
Sürekli pozitif olması istenen insanın, negatif yaşantısını dikkate almaması beklenirken, sahte gülücüklerin yarattığı bu çokluk derin bir yorgunluğu da içselleştiriyor. Negatifi yanlarında taşıması yasak olan insanların sözde aşırı çok pozitifliğinde yok oluyoruz, yorgunlaşıyoruz.
Çok zamandır iç içe olduğumuz “çok yoğun” enflasyonun yarattığı yorgunluğu da böyle değerlendirebiliriz. Yok olan bir ekonomi, yorgun bir toplum inşa ediliyor.
Peki ya, mülteci çokluğunun yerel halkta yarattığı yok olma hissinin yaşattığı yorgunluğu nasıl düşünelim? Mültecilerden farklı olan, mülteci olmayıp aynı olanların yok sayılması bu aynıların yorulmalarıyla sonuçlanmadı mı? Somutlaştırayım, ülkemizde mültecilere gösterilen hak çokluğu, bu ülkenin vatandaşlarını bezdirip yormadı mı? Nerede çokluk, orada yokluk ve yorgunluk.
Özetle, yukarıda da söylediğim gibi çokluğun yarattığı bir yokluğun yorgunluğunu yaşıyoruz. Yoksulluk o kadar çoğaldı ki, yoksullar yok sayılıp yorgunluğun pençesine düştüler. Yokluk o kadar çok ki ve çokluk o kadar yok ki!
Aynı olmayanın, aynı olana dayattığı bu yokluk, aynının aynıya etkisinden de meydana gelebilir. Sadece farklı olanla çelişmeyiz. Aynı ile de çeliştiğimiz olmuştur, olmalıdır ve olacaktır da.
Tıpkı, Baudrillard’ın dediği gibi: Aynıyla yaşayan, aynıdan ölür. Buna benzer sözleri “Aynının Cehennemi” adlı metaforuyla Byung-Chul Han da söylemişti.
Suriye meselesine de bu yönden bakmak yerinde olabilir. Uzun yıllardır süren çatışma ortamı, bu ortamın dayattığı çatışma çokluğunun yarattığı bezginlik ve yokluk Suriye meselesinin aktörlerini epey yordu. Suriye, bu çatışma ortamı değerlendirildiğinde yorgun bir toplum konumuna düştü.
Büyük Ortadoğu Projesinin Eşbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Esad ile bir dost bir kavgalı tutumuyla zaman zaman Esad ile aynı, zaman zaman da farklı olabildi. Esad’a farklı olarak da aynı olarak da cehennemi yaşattı. Farklısıyla da aynısıyla da Esad’ı bitirdi.
Esad ise otoriter bir figür olarak dayattığı baskı rejiminin çokluğuyla yok oldu gitti ve eminim ki Esad, şu an kendisini epey yorgun hissediyordur. Esad tarafından olaya baktığınızda aynı olduğu diğer otoriter liderlerinin sonu ile karşılaştı ve devrik bir lider konumuna düştü. Saddam gibi, Kaddafi gibi ölmediğine sanırım şükürler ediyordur.
İktidar destekçilerine gelince, Suriye meselesinde bile olayları derinlemesine irdelemeden, iktidarı destekleme yönünde yoğun bir performans gösteriyorlar. Tüm negatif durumları gözardı ederek pozitif bir tutum sergiliyorlar. Gösterdikleri bu performans ve pozitif bakış açısındaki yoğun çokluk, yokluk ve ardından ciddi bir yorgunluk getirebilir.
Ve biz ülkemizi bu ateş sarmalından çıkartmak istediğimiz zaman, yeni bir Kurtuluş Savaşı vereceğimiz zaman, yorgun olmayan vatanperverlere ihtiyaç duyacağız. Yorgunluk sarmalına düşmeden irkilmek lazım gelir. İktidarın çokluğuna lütfen güvenmeyiniz, ki Esad da bir zamanlar çoktu. Şimdi ise yok ve yorgun.
Takdir Sizin, Atatürk Hepimizin!
Hatib Minber
Sitemde yayınlanan içeriklerden ilk siz haberdar olun. Ücretsiz olarak bildirim almak için e-posta adresinizi girin. Aboneliği tamamlamak için lütfen e-postanıza gönderdiğim, iletiyi onaylayın.
