Haklı ve Haksızın Cehennemi
Haklılığımızı savunmanın, haksızlar tarafından ezilmemizle sonuçlandığı bir rejimde demokrasinin varlığı yanılsamasıyla haşır neşir oluyoruz. Üstelik bu durumu çözmek zorunda olanların çözme niyetinde de olmadığını hemen herkes biliyor; ama bu bilme de haksızlığa uğruyor.
Yukarıda bahsettiğim bu zorlu süreçten, iktidarların nasıl kolayca çıkabildiği ise Blaise Pascal‘ın şu sözleriyle anlam kazanıyor:
Haklı olanı güçlü kılamadığımızdan, güçlü olanı haklı kıldık.
Gerçekten de iktidarlar haklı olanı güçlendirmek yerine, güçlü olanları haklı kılıyorlar. Sonuçta haksız olma durumu güçlüden yana olunca, haksız olan da haklı sayılıyor.
Haklıyı haksızdan ayırmada kullanılan bu metot, Farid Farjad‘ın şu sözlerinde cennet ve cehennem tasvirine de kavuşuyor:
Onlar -haksızlar- cennete gitmek için bu dünyayı cehenneme çeviriyorlar. Biz -haklılar- ise dünyayı cennete çevirmek için onların -haksızların- cehenneminde direniyoruz.
Haklılık bu doğrultuda bir cennetten cehenneme, haksızlık da bir cehennemden cennete dönüşüyor. Güçlü olanın, yani sözde haklı olanın cehennemi ise kısa bir süreliğine bir cennet haline geliyor ve sonra her yer bir cehenneme dönüşüyor. Özetle cennet denilen şey haklının da haksızın da ulaşamadığı bir cehennemle son buluyor.
Haklının mutsuz, haksızın ise gücünden ötürü anlık mutluluğu sonrası yaşadığı mutsuzluk yaşanılan her yeri bir cehenneme çeviriyor.
Yukarıda haklı haksız, cennet cehennem, güçlü güçsüz ve mutlu mutsuz kelimeleri ile ifade etmeye çalıştığım şey Türkiyemizin halinden başka bir şey değildir.
Haklı olanların haksızın gücünden ötürü zindanlara atıldığı, haksızların anlık mutlulukları ile cennet yanılsamasında cehenneme çevirdikleri ülkemiz her gün toplumsal ve diğer bağlamlarda yozlaşıyor, dejenere oluyor.
Demokrasi ve hukukun bağımsızlığı noktasında durum buna çok yakın, hatta farksız. Ekonomide de, refah seviyesi noktasında buna benzer bir durum söz konusu.
Ekonomi tarafında da anlamsız bir haklı haksız durumu var. Zengin güçlü ve haklı, fakir ise güçsüz ve haksız. Zengin mutlu ve kendi cennetinde yaşıyor, fakir ise mutsuz ve cehennem hayatının tam göbeğinde. Zengin, kendisine iş gücü sağlayan fakiri eziyor ve kendisine cehenneme dönecek bir cennet yaratıyor.
Özetle yazının başından bu yana bahsettiğim kimsenin cennette sonsuza kadar yaşayamadığı bir cehennem hayatı üzerimize çöküyor.
Demokrasi, diğer yazılarımda belirttiğim ve sizlerin de bildiği üzere farklılıklarla yaşar. Haklı ve haksızın olduğu bir yerde farklılık vardır ve bu demokrasi açısından besleyicidir. Farklılıklar zengin bir demokrasi için elzemdir; ancak herkesin cehennemde yaşadığı, yaşanılan yerin farksızlaştığı bir yerde demokrasi de son bulur.
Haksız mıyım?
Takdir Sizin, Atatürk Hepimizin!
Hatib Minber
Sitemde yayınlanan içeriklerden ilk siz haberdar olun. Ücretsiz olarak bildirim almak için e-posta adresinizi girin. Aboneliği tamamlamak için lütfen e-postanıza gönderdiğim, iletiyi onaylayın.
Yazıda ‘cennet’ ve ‘cehennem’ gibi kavramların kullanılması din üzerinden referans verildiği algısı oluşturuyor.. burada bahsedilen olgular metafor mu, yoksa ‘öbür dünya’ diye tabir edilen yerin varlığının kabulü mü net olarak anlaşılmıyor.. metafor olmadığını var sayarsak yine blaise pascal’ ın tanrının varlığı konusunda felsefe literatürüne ‘pascal’ ın kumarı’ olarak geçen argümanı incelememiz gerekiyor..
Şayet metaforsa şu çelişki ortaya çıkıyor; haksız olan sırf güçlü olduğu için haklı olanı haksız ilan edebiliyorsa; güçlü ve haksız olanın cehennemi nerede başlıyor ve bitiyor?
Bence farklılığın demokrasiyi beslemesi, haklı veya haksız üzerinden değil; toplumsal düzeni sağlayacak kuralların (ki bu herkesi memnun etmeye yetmeyecektir) dünyayı başka başka algılayan insanların vasati düzeyde refaha ermesiyle alakalı bir durumdur..
Yorum için teşekkürler. Burada bahsi geçen cennet ve cehennem kavramları bir metefor.
Haksız, genel siyasi yönetim tarzı ile güçleniyor ve haklıyı ezip ona cehennemi yaşatıyor; ancak er ya da geç ezdiği haklıya dayalı yaşadığından (işveren – işçi örneği burada verilebilir) sözde cennetinde cehennemi bekliyor.
Esasen, haksız ezdiği an cehennemine adım atıyor. Cehennemin bitmesi ise en güçlü haklı olan diktatör, otoriter rejimin yaşattığı cehennemin yok edilmesiyle, gerçek cennetle son buluyor.
Makale tam bir kavram karmaşası içerisinde, çünkü hak sözcüğünün anlamı bile anlaşılmamış. Hal böyle olunca hak fakirlik veya zenginlikle izah edilmeye çalışılmış. Hakkı güçlü kılmak söyleminde bulunarak gücün himayesi altına giren her hakkın güçle tahrif edilmiş bir hakka dönşeceği hakikatini anlayamamıştır.