Eylemlerin Eylemsizliği Üzerine
Jean Baudrillard, Simülakrlar ve Simülasyon adlı efsanevi eserinde şöyle bir tespiti zihinlerimize kazır:
Herkes kendi tepkisizliğinin içine gömülmüştür. Bu, tıkanmış evrende yaşandığını haber veren bir biçimdir. Duyarsız ve tıkanmış bir evren. Duyarsızlaştırılmış ve patlama aşamasına gelen bir evren.
Jean Baudrillard, Çaresiz Stratejiler adlı eserinde de bize şu tokadı atar:
Herkesin her şeyden haberdar olup, hiçbir şey yapmadığı, her şeyle dayanışma içinde görünüp yerinden bile kıpırdamadığı bir dünyada yaşıyoruz.
Jean Baudrillard, Kötülüğün Şeffaflığı çalışmasında da “artık” diyerek zamanı çok doğru bir yerde sınar:
Artık inanamıyoruz; ama inanana inanıyoruz. Artık sevmiyoruz; yalnızca seveni seviyoruz. Artık ne istediğimizi bilmiyoruz, ama bir başkasının istediğini isteyebiliyoruz. İstemek, yapabilmek ve bilmek eylemleri terk edilmedi, ama bir başkasına devredilerek, genel olarak ilga (ortadan kaldırıldılar) edildiler.
Gerçekten de bugün çok yoğun bir bilgi selinde, herhangi bir şeyi tam anlamıyla öğrenemeyip sadece haberdar olarak gerektirdiği gibi eylemsel tepkiler veremiyoruz. Var olanın kötülüğünü daha büyük bir kötülükle karşılaşana kadar tepkiye dökemediğimiz için tüm kötülükleri duyarsız ama patlama aşamasında yaşıyoruz. Harekete geçen bir kitle gördüğümüzde de o kitleyi eylemsel olarak sadece ve genelde sözde kalarak destekliyoruz.
Her sabah radyolardan eleştiri oklarını fırlatan radyocuların söylemleri ile eylemlerimizi onlara devrediyor ve kendi eylemlerimizi genel olarak ilga ediyoruz. Tepkisizliğimizin içine gömülmüş, duyarsızlaşmış ve patlamaya hazır olsak da bu tıkanmada eylemlerimiz etkinliğini yitirdi. Hatta eylemlerimizden korkanlar, bu eylemsizliğimizden veya yanlış eylemlerimizden ötürü artık ürkmüyor, eylemlerimizi ilga ettiğimizi bildikleri için korkularını da raflara kaldırıyorlar.
Yoksa, evet yoksa haberdar olduğumuz bu kötülükler karşısında bu kadar susmamızı nasıl anlatabiliriz ki?
Son zamanlarda Gazze’de yaşananlar, yeni doğan şebekesi, satanizmi akla getiren cinayetler, mülteci sorunu gibi olaylara eylemsizliklerinde yoğun bir ses çıkartan ama eylemlerinde sessiz kalan bir kitleyi nasıl anlatabiliriz ki?
Tarihimiz, itiraz edenlerin itirazlarında başarı sağladığı örneklerle dolu. Çünkü onlar eyleme geçtiler. Eyleme geçerken de eyleme geçmiş gibi görünen bir kitleyle değil, gerçekten de eyleme geçenlerle başarıya yürüdüler.
İsim vermek istemiyorum; ama vermeden de olmuyor. Biraz “Atatürk” gibi olalım be kardeşim! “Doğru” Eyleme geçelim.
Takdir Sizin, Atatürk Hepimizin..
Hatib Minber
